Karate - to japońska sztuka walki, rozwinięta z chińskich stylów, będąca sposobem samoobrony nieuzbrojonej osoby, wykorzystującym usystematyzowane i wyćwiczone techniki bloków, uderzeń i kopnięć.
Mimo tego, że karate nazywana bywa sztuką "japońską" powstała i rozwijała się ona przez stulecia na chińskiej wyspie Okinawie. Tak jak i wszystkich innych dalekowschodnich sztuk walki, historia Karate wiąże się ze starożytnymi sztukami walki pochodzącymi z terenów Indii i Chin.
Karate w znanej dzisiaj postaci, w prostej linii wywodzi się z dwóch  okinawskich systemów walki: shuri-te i naha-te. Sztuki te, pierwotnie traktowane i ćwiczone były potajemnie, jako system pasywnej obrony mieszkańców wyspy przed atakiem najeźdźców - japońskich wojowników uzbrojonych w miecze. Wykorzystywano w tych sztukach techniki wytrenowanego ciała oraz umiejętność obrony prostymi narzędziami rolniczymi. Od XVII wieku, po upowszechnieniu się systemu walki w Japonii - po aneksji chińskiej wyspy Okinawy - Karate nasiąkało kulturą i tradycją japońską. Ciągle była to jednak wiedza "tajemna" przekazywana w relacjach mistrz-uczeń. Wiele technik z tamtego okresu zostało już zapomnianych, jak np. uderzenia, dźwignie i uciski na witalne punkty ciała. Przełom XIX i XX wieku to rozkwit Karate, jeszcze na ich przełomie dla nazwania tej sztuki używano różnych określeń: TE, TODE lub Okinawa-TE. Nazwa KARA-TE przyjęła się na początku XX wieku, a została zatwierdzona w Japonii dopiero w 1936 roku. Wtedy też sztuka ta została włączona do BUDO - kanonu japońskich sztuk walki - obok Aikido, Kendo i Judo i została szeroko rozpropagowana jako sport narodowy.
Obecnie Karate jest znaną na całym świecie "japońską" sztuką walki, szeroko znaną i praktykowaną, trenowaną przez  miliony adeptów. Karate obecnie nie jest jedynie sportem, który pokazuje jak uderzyć ręką i nogą, ale także jest sposobem na życie, pomaga przezwyciężać trudności życiowe z jakimi borykamy się codziennie. Podkreśla się tutaj aspekt filozoficzny DO - co oznacza drogę, skierowaną na samodoskonalenie się, "drogę", którą kroczy się całe życie. Stąd też, spotykana jest także nazwa karate-do (droga karate). O dużej popularności tej sztuki świadczy liczba trenujących, liczne turnieje mistrzowskie organizowane niemalże w każdym kraju oraz zawody karate, które dzielą się przeważnie na dwa typy: zawody sportowe oraz widowiskowe pokazy Budo. Najczęściej zawody sportowe organizowane są w kategoriach: Kumite (walki), Kata (układy formalne) indywidualnie oraz Kata drużynowo. Turnieje Budo mają najczęściej formę pokazów, gdzie prezentuje się najbardziej widowiskowe i atrakcyjne elementy sztuki Karate: reżyserowane walki, pokazy władania tradycyjną bronią - nunchaku, tonfą, sztyletami Sai, kijem Bo oraz pokazy łamania desek, płyt kamiennych i tafli lodu zwane Tameshiwari.

Inskrypcja słowa "Karate-do" w języku japońskim, w tłumaczeniu: "Droga Karate"

Karate jest uważane za sztukę obrony, nie ataku (kara-te - w tłumaczeniu "pusta-ręka", motto ćwiczących: Karate ni sente ashi "Karate nigdy nie uderza pierwsze"), w której główną bronią jest wytrenowane ciało - aż do tego stopnia, że atak wroga może być kontrolowany dzięki umiejętnościom, sile fizycznej i technice, tak, jakby posiadało się broń w prawdziwym tego słowa znaczeniu. Na treningach głównie trenowana jest sprawność oraz siła rąk i nóg, wykorzystywanych zarówno w ataku, jak i w obronie. Podstawowe techniki Karate są usystematyzowane, polegają na uderzaniu, kopaniu i blokowaniu w różnych płaszczyznach. Rzadziej stosowane są dźwignie i rzuty.

Trening Karate polega na seryjnym powtarzaniu coraz trudniejszych ćwiczeń i technik, dzięki którym Karateka uczy się synchronizować wszystkie ruchy ciała, takie jak: skoki, balansowanie, uderzanie, bloki. Często w ekstremalnym zmęczeniu uczy się wykonywać trenowane techniki podświadomie i "mechanicznie" - jako odruchy bezwarunkowe.

Techniki Karate mają i muszą być jednak kontrolowane przez siłę woli Karateki i kierowane prosto do celu z kontrolą, ale i z maksymalną szybkością i siłą. Esencją technik Karate jest KIME. Kime oznacza kontrolowany eksplodujący atak, przy użyciu opanowanej i wytrenowanej techniki oraz maksymalnej siły, wyprowadzany nie tylko przez kończynę: rękę czy nogę, ale przez skręt całego ciała połączony z okrzykiem (wydechem). Kime można by więc streścić w dwóch słowach: siła i kontrola.

Twardy trening Karate przekształca więc różne części ciała w broń, broń którą w miarę postępu w treningach można wykorzystywać swobodnie i efektywnie. Ale pamiętajmy, Karate jest sztuką walki i wbrew powszechnym mniemaniom nastawioną na przezwyciężanie nie tyle przeciwników, ale własnych słabości. Zdobyte umiejętności Karateka może wykorzystywać tylko i wyłącznie na treningach oraz w sytuacjach zagrożenia życia lub zdrowia. Ćwiczący uczą się dyscypliny, pokory, uprzejmości, poszanowania starszych, a także opanowania i powstrzymywania się od gwałtowności.

W Karate aby stać się zwycięzcą, należy pokonać samego siebie.

Będziemy ćwiczyć nasze serca i ciała
dla osiągnięcia silnego ducha.

Będziemy dążyć do opanowania sztuki karate,
aby nasze ciało i zmysły stały się doskonałe.

Będziemy przestrzegać zasad grzeczności, poszanowania starszych
i powstrzymywać się od gwałtowności.

Za wyjątkiem koniecznej obrony, zagrożonego życia lub zdrowia,
nie będziemy stosować sztuki karate poza Dojo.

("Przysięga Dojo" - tłum. z japońskiego)

Mistrz Funakoshi - nazywany "ojcem" Karate - nieustannie powtarzał, iż podstawowym celem treningu Karate jest podsycanie w sobie ducha pokory - najważniejszej ze wszystkich postaw człowieka. Zwykł mówić: "Nie wystarczy walczyć jak lew, lecz należy zawsze i bez wyjątku opowiadać się po stronie sprawiedliwości".